Broń palna należy do środków przymusu bezpośredniego i samoobrony używanych przez funkcjonariuszy organów ścigania w codziennej służbie. Przez większość czasu na szczęście spełnia swoją rolę biernie, jedynie wisząc przy pasie (lub – w przypadku broni długiej, na pasie nośnym) – i każdy pragnie, by tak pozostało jak najdłużej…

W początkowym okresie organizacji formacji porządkowych po odzyskaniu niepodległości bronią służbową funkcjonariuszy była raczej broń długa, karabin lub karabinek, zwykle z bagnetem. W formacjach patrolowych policji porządkowej broń krótka była używana tak jak w wojsku, przez podoficerów i oficerów, a szeregowych tylko funkcyjnych, którym broń długa przeszkadzałaby w wykonywaniu obowiązków – na przykład trębaczy, którzy w czasie wystąpień masowych ogłaszali rozkazy w braku indywidualnej łączności radiowej. Znaczącym liczbowo użytkownikiem broni krótkiej byli jedynie funkcjonariusze służby kryminalnej, występujący na co dzień w ubraniach cywilnych (tzw. „tajniacy”), bo musieli swą broń nosić w ukryciu – z czym rozmiary Mannlichera czy Mosina (dwóch najpopularniejszych systemów karabinów w Policji Państwowej) zasadniczo się kłóciły. W początkowym okresie wybór broni krótkiej w uzbrojeniu policji był podyktowany w dużej mierze przypadkiem i chwilową dostępnością – wywołało to chaos, gdyż jednocześnie w uzbrojeniu były dziesiątki modeli pistoletów i rewolwerów w wielu kalibrach, wymagających zapewnienia bieżącej dostępności kilkunastu różnych nabojów.

Dopiero około dekady po odzyskaniu niepodległości, po uformowaniu struktur policyjnych, zaczęły się starania o ujednolicenie i modernizację uzbrojenia strzeleckiego – możliwie najniższym kosztem z powodu notorycznie niskich nakładów na wyposażenie techniczne PP. W ramach unowocześnienia wizerunku policjanta, na terenach miejskich karabiny planowano zastąpić bronią krótką. Zaczęto od ankiety, w której w roku 1927 pytano o typ broni, jakiego funkcjonariusze by sobie życzyli – i w głosowaniu tym wygrał rewolwer