Jednym z ciekawszych osiągnięć międzywojnia w dziedzinie broni pneumatycznej były wiatrówki powtarzalne przeznaczone do podstawowego szkolenia. Najwięcej powstało ich w Niemczech, za sprawą militaryzacji powszechnej organizacji młodzieżowej Hitlerjugend – ale w kolejnych odcinkach przekonany się, że nie była to specjalność tylko niemiecka.

Po pierwszej wojnie światowej liczebność niemieckich sił zbrojnych (Reichswehr) na mocy traktatu wersalskiego została ograniczona do 115 000 ludzi, z czego na siły lądowe (Reichsheer) – przypadać mogło nie więcej niż 100 000, w maksymalnie siedmiu dywizjach piechoty i trzech kawalerii. Broń pancerna, okręty podwodne, lotnictwo i gazy bojowe były zabronione, reszta uzbrojenia dozwolona w określonych traktatem limitach. Broń, amunicję i sprzęt wojskowy dla Reichswehry mogły wytwarzać jedynie wydzielone, koncesjonowane fabryki – i wyłącznie w celu zastąpienia zużytych egzemplarzy. Powszechny obowiązek służby wojskowej zastąpiono zaciągiem ochotniczym na 12-letni kontrakt, przy jednoczesnym zablokowaniu etatów, wykluczającym awans – żołnierz mógł zająć wyższe stanowisko jedynie w razie jego zwolnienia, a nie automatycznie wraz z wysługą lat. Ograniczono szkolnictwo wojskowe do minimum – przy jednoczesnym zakazie prowadzenia przysposobienia wojskowego w instytucjach cywilnych.
Po okresie ścisłego egzekwowania tych ograniczeń, w drugiej połowie lat 20. zapał aliantów do rygorystycznej kontroli przygasł jednak znacznie, a wtedy niemal z dnia na dzień ruszyły utajnione przygotowania do remilitaryzacji kraju. Silne tradycje sportu strzeleckiego, datujące się od średniowiecza, hojnie sponsorowane przez państwo oraz warstwy uprzywilejowane, przetrwały i już od roku 1924 pozwoliły odrodzić masowy sport strzelecki pod postacią mieszczańskich bractw kurkowych i powszechnie dostępnych klubów sportowych. Pod koniec 1926 roku Niemiecki Związek Strzelectwa Małokalibrowego (Reichsgemeinschaft für Kleinkaliberschießsport) liczył blisko pół miliona członków.
W tym czasie na rynku pojawiło się wiele nowych wzorów broni pneumatycznej i bocznego zapłonu produkcji Mausera, Simsona (jedynej firmy koncesjonowanej przez aliantów do wytwarzania broni dla Reichswehry, z racji braku jakichkolwiek tradycji w tym zakresie), Walthera, Geco, Anschütza, Diany, Haenela i wielu innych firm z zagłębia strzeleckiego w Turyngii, które nie mogąc produkować broni wojskowej, cały swój wysiłek konstrukcyjny skoncentrowały na małokalibrowej broni pneumatycznej i bocznego zapłonu, zarówno w postaci popularnej, jak i wyczynowej

Ilustracje: ze zbiorów autora, VINTAGEAIRGUNSGALLERY.COM, DSB