Drugi z „ojców” broni usypiającej, Colin Albert Murdoch, był z wykształcenia farmaceutą i weterynarzem, ale wyróżniał się zdolnościami technicznymi i mechanicznymi, odnosząc w tej dziedzinie wiele sukcesów – otrzymał łącznie 46 patentów na swoje wynalazki, w tym przełomową dla ludzkości plastikową strzykawkę jednorazową.

Nowozelandczyk Collin A. Murdoch (1929–2008), z racji wykształcenia doskonale zdawał sobie sprawę z ryzyka przeniesienia infekcji z jednego pacjenta na drugiego – zarówno u ludzi, jak i u zwierząt – wynikającego z wielokrotnego używania szklanych strzykawek, stanowiących podstawowe narzędzie do wykonywania zastrzyków od lat 70. XIX wieku. Strzykawki takie, ze szklanym cylindrem, metalowym tłokiem i wymiennymi igłami, zostały wynalezione niezależnie i jednocześnie w połowie XIX wieku przez Francuza Charlesa Gabriela Pravaza, który używał ich do podawania leków i pobierania krwi, oraz Szkota Alexandra Wooda, który stosował je do podawania morfiny. Obaj wynalazcy otrzymali serię patentów w latach 1853–1855. Dwadzieścia lat później czteroczęściowe strzykawki szklano-metalowe wielokrotnego użytku, które należało wygotować przed użyciem, stosowano powszechnie do podawania wszelkich substancji dożylnie, podskórnie, śródskórnie i domięśniowo, oraz do pobierania próbek płynów, punkcji, przemywania cewników itp.

W 1961 roku Becton, Dickinson & Co. wdrożył do produkcji i rozpoczął sprzedaż przełomowej strzykawki Murdocha pod nazwą handlową Plastipak. Tymczasem Murdoch zajął się już innym projektem, choć także związanym z zastrzykami. W 1959 roku – tym samym, w którym o patent wystąpił Palmer – także Murdoch opatentował swój pierwszy pistolet i strzykawkę ze środkiem uspokajającym. Zasadniczą różnicą między wynalazkami Palmera i Murdocha było medium miotające strzałkę usypiającą: miotacz Palmera był pneumatyczny, a Murdocha – pirotechniczny.