Rosnący zasięg lotu, zwłaszcza bombowców i maszyn rozpoznawczych, sięgnął już podczas II wojny daleko za linię frontu. Zanim rozwój śmigłowców (a teraz nawet dronów ratowniczych), pozwolił ich ewakuować praktycznie zewsząd, lotnicy z rozbitych lub zestrzelonych samolotów musieli liczyć na własne siły, by przeżyć i przedrzeć się do swoich.

Tradycyjnie noszona przez lotników broń krótka nie nadawała się ani do polowania, ani do walki. Pojawiła się w czasie Wielkiej Wojny, głównie po to, by dać pozbawionemu spadochronu pilotowi szansę skrócenia cierpień, zanim uderzy w ziemię lub spłonie żywcem.

W czasie II wojny światowej Amerykanie dodali do lotniczego pakietu ratowniczego naboje śrutowe .45 ACP, pozwalające upolować choćby ptaka, kiedy skończy się żelazna racja.
Niemcy latający w Afryce wozili w bombowcach wspaniałe drylingi M30 Sauera, ale żeby z nich skorzystać, trzeba było wylądować całym samolotem, bo zapakowany był w dużą, drewnianą solidną skrzynkę i nie nadawał się do zrzutu ze spadochronem. Broń typu wojskowego zwykle nie nadawała się do awaryjnego użytku przez lotników, bo była za duża do wożenia w kabinie i utrudniała skok ze spadochronem.

Do urzędowego załatwienia zaczęto się jednak zabierać dopiero po zakończeniu wojny i po wydzieleniu Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych (USAAF) w samodzielny rodzaj sił zbrojnych, Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych (USAF) w roku 1947. Zwyciężył pogląd, że żaden istniejący w uzbrojeniu typ broni nie nadaje się do tego celu i należy zaprojektować go od nowa.

Broń przeżycia dla załóg latających musiała być przede wszystkim lekka i kompaktowa, najlepiej z kolbą składaną lub wysuwaną drucianą, by dało się ją dołączyć do wyposażenia lotnika bez narażania go na niewygodę lub kontuzje. Ponieważ nikt nie miał nią wygrywać wojen, powinna być produkowana jak najtańszymi metodami.

Ilustracje: Springfield Armory, Rock Island Auctions