Większość Europejczyków kojarzy karabin automatyczny Steyr AUG (StG 77), ale nie każdy wie, że jego najliczniejszymi użytkownikami i licencyjnymi producentami są Malezja w Azji oraz Australia na antypodach – a dopiero potem Austria. W roku 2020 australijski AUG obchodził 35-lecie przyjęcia do uzbrojenia.

Australia, dawna brytyjska kolonia karna, a od roku 1901 dominium, długo trzymała się w polityce zagranicznej i wojskowej standardów brytyjskich. W dziedzinie uzbrojenia wierność postanowieniom Imperialnego Sztabu Generalnego trwała chyba najdłużej – dopiero w czasie wojny w Wietnamie kraj zaczął prowadzić w miarę samodzielną politykę w tym zakresie. W roku 1912 uruchomiono produkcję karabinów powtarzalnych SMLE No.1 Mk III, które w Australii jako jedynym angielskim dominium nie zostały do zakończenia ich produkcji w roku 1946 zmodyfikowane do standardu No.4. Pierwsze rodzime konstrukcje broni palnej (pistolety maszynowe Austen i Owen) powstały dopiero w czasie II wojny światowej – a i to raczej przypadkiem, pod naciskiem potrzeb, których Wielka Brytania nie była w stanie zaspokoić. Standardem pozostawała broń brytyjskich wzorów – a często i produkcji.
Już jednak od czasów poprzedniej wojny australijscy konstruktorzy przedstawiali do oceny brytyjskiego Departamentu Konstrukcji Uzbrojenia (Armament Design Department, ADD) –swoje propozycje ulepszeń – i niektóre nawet przyjęto. Już w latach 40. znalazły się wśród nich pierwsze modele wojskowych bullpupów.
W roku 1942 Russell Shepherd Robinson zaprezentował swojej konstrukcji powtarzalny karabin przeciwpancerny na nabój .50 BMG w układzie bez kolby właściwej, który dzięki zastosowaniu hamulca wylotowego i amortyzatora odrzutu miał ponoć generować odrzut porównywalny z karabinem na nabój .303-in. Do lat 50. pracował w Anglii nad rozwojem swojej broni i powstało kilka jej odmian, ale ostatecznie żadna nie została przyjęta w obliczu rozwoju granatników kumulacyjnych.
Innym Australijczykiem proponującym karabiny bezkolbowe w latach 1944–1948 był John Eric Mounsey Hall. Choć jego konstrukcje pozostają w cieniu znacznie słynniejszych bullpupów Thorpe’a (E.M. 1) i Jansona (E.M.2), to jednak wielu brytyjskich autorów podkreśla wkład Halla w rozwój ich koncepcji