Broń służąca do usypiania oraz podawania zwierzętom leków z bezpiecznej odległości jest stosowana przez naukowców badających dzikie zwierzęta, lekarzy weterynarii, służby ochrony parków narodowych, opiekunów ogrodów zoologicznych oraz hodowców bydła i koni.

Przy wyborze sposobu obezwładniania zwierząt należy wziąć pod uwagę kilka czynników. Duże zwierzęta, zarówno udomowione, jak i dzikie, czasami zachowują się agresywnie, nie pozwalając człowiekowi się do siebie zbliżyć, by można było wykonać konieczne badania lub zabiegi medyczne. Stąd potrzeba wynalezienia narzędzi, umożliwiających zdalne podanie w formie zastrzyków leków, szczepionek lub środka usypiającego.
Wcześniej, aby unieruchomić zwierzę, konieczne było użycie pułapek, sideł, sieci, pętli, a czasem nawet broni, co mogło spowodować poważne obrażenia u poddanego tej procedurze osobnika. Dzisiaj używa się narzędzi, które działają humanitarnie, zadając minimalny ból.
Po podaniu znieczulenia, zwierzę musi zostać unieruchomione, by nie zrobiło krzywdy sobie i innym, po czym lekarze weterynarii mogą wykonać konieczne badania i zabiegi. Nawet dla dużego osobnika z dużą ilością tłuszczu podskórnego wystarczająca jest dawka standardowa, od 0,1 do 10 ml środka. Konkretna dawka jest obliczana według specjalnych tablic, uwzględniających masę ciała i stężenie leku. Dla osobników dzikich i dużych zwierząt lepiej jest używać dużych aplikatorów, które podadzą całą dawkę znieczulenia w jednym zastrzyku, zwierzęta udomowione można usypiać łagodniej, podając kilka mniejszych zastrzyków.
Idea tego typu zdalnej strzykawki nie jest nowa, pierwszy patent na system do podawania leków zwierzętom w formie zastrzyków wydano już w roku 1863, ale niemal sto lat potrwało, zanim przyjął on ostateczną, udoskonaloną, działającą niezawodnie i bezpieczną formę. Od przeszło 70 lat do usypiania zwierząt stosuje się – w zależności od dystansu – pistolety na krótkich odległościach oraz broń długą o zasięgu około 50 metrów. Broń ta występuje w wielu odmianach i korzysta z różnych czynników miotających.

ilustracje: WIKIMEDIA COMMONS oraz z archiwum autora