W roku 1951 przepisowym karabinem armii włoskiej został amerykański M1 Garand, a Włosi dostali licencję na jego produkcję dla siebie i sojuszników z NATO. Trzy lata potem Amerykanie narzucili im wszystkim nowy nabój 7,62 mm NATO i zaproponowali swój karabin M14. I wtedy Włosi powiedzieli: basta!

Po II wojnie światowej Włochy leżały w ruinach, a na biedzie i niestabilności zbijała kapitał polityczny silna partia komunistyczna, która w roku 1947 doprowadziła kraj na krawędź wojny domowej. Odwrócenie sojuszy w 1943 roku zapewniło Włochom pomoc z planu Marshalla, pozwalając ustabilizować, a następnie rozbudzić gospodarkę, ale kraj był nadal okupowany, a sytuacja polityczna pozostała rozchwiana jeszcze na dekady (36 rządów w ciągu 30 lat 1945–1975!), więc odbudowa aparatu państwowego – w tym armii i policji – była najważniejszym priorytetem. Uzbrojenie obu tych formacji było w tragicznym stanie, broń przestarzała i zużyta. W 1945 roku Wielka Brytania przekazała około 100 000 karabinów systemu Lee-Enfield obu wzorów (No.1 i No.4), ale choć pozwoliło to rozwiązać najbardziej palący problem walki z powojennym bezprawiem i zaprowadzenia porządku publicznego, to nie rozwiązywało problemu na przyszłość, bo brytyjskie „zrzuty” były równie przestarzałe, choć mniej wyeksploatowane, co karabiny, których miejsce zajęły. W 1947 roku, po referendum konstytucyjnym i przeprowadzeniu wyborów, które chadecja wygrała o włos (z niewielką pomocą amerykańskich czołgów na ulicach) zniesiono monarchię i ogłoszono republikę. Nowy rząd de Gasperiego zawarł w tym samym roku paryskie porozumienia pokojowe, kończące wojskową okupację Włoch przez Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone za cenę ustanowienia amerykańskich baz wojskowych. Te wszystkie wydarzenia przebiegały na tle burzliwych zamieszek i strajków inspirowanych przez komunistów – a chwilami sprawy wyglądały już tak źle, że do akcji włączali się Amerykanie, wspierając rząd jawnie czołgami na ulicach i tajnymi działaniami nowo powołanej CIA. Widząc zaangażowanie władz w obronę przed komunistycznym przewrotem, w ramach pomocy wojskowej samopowtarzalne Garandy zaczęły zastępować powtarzalne Lee-Enfieldy.

Skonstruowanie i wdrożenie produkcji własnego wzoru nowoczesnego karabinu samopowtarzalnego czy automatycznego było nadal luksusem, na który zrujnowany kraj po prostu nie mógł sobie pozwolić. Nie bardzo było na czym się oprzeć, bo żaden z kilkunastu projektów karabinów samopowtarzalnych i automatycznych rozpoczętych przed wojną i w jej trakcie nie zaowocował udaną konstrukcją (nawet mimo sprzedaży w 1935 roku 800 sztuk Bredy GP Kostaryce). W 1949 roku Włosi rozpoczęli więc przy okazji planu Marshalla starania o pozyskanie rezerwowych linii produkcyjnych Garandów, pozostałych po wojennej produkcji u Winchestera