Wśród setek nowoczesnych pistoletów na nabój 9 mm × 19 z samonapinaniem nie tak łatwo się wyróżnić. Na palcach jednej ręki można było wśród nich policzyć konstrukcje wnoszące cokolwiek nowego – HK P7 był jednym z tych nielicznych.

Co ciekawe, HK P7M13, czyli jedyna rzeczywista Cudowna Dziewiątka w rodzinie P7, pojawił się właściwie na marginesie, jakby przypadkiem, jako wariant wyprodukowanego w znacznie większej ilości egzemplarzy podstawowego modelu z magazynkiem jednorzędowym. Ów podstawowy model powstał w połowie lat 70. jako odzew firmy na dokument zatytułowany TRP 9 mm, czyli Technische Richtlinien der Polizei, Pistole Kaliber 9 mm x 19 (Wytyczne Techniczne Policji, Pistolet na nabój 9 mm × 19). Łączył on w sobie dwie funkcje: ZTT (założeń taktyczno-technicznych) nowej broni dla zachodnioniemieckiej policji i SIWZ (specyfikacji istotnych warunków zamówienia), wyliczającej wymagania wobec nowego pistoletu służbowego, na który rozpisano przetarg zatytułowany Polizei Selbstladepistole (PSP, policyjny pistolet samopowtarzalny).
Do konkursu zgłoszono w styczniu 1976 roku cztery modele trzech firm:
* kompaktową i subkompaktową odmianę Walthera P38;
* P225, kompaktową odmianę szwajcarskiego pistoletu wojskowego SIG P75, wchodzącego właśnie do licencyjnej produkcji u J.P. Sauera w Eckernförde jako SIG-Sauer P220;
* efemeryczną konstrukcję równie efemerycznego nowego wcielenia firmy Mauser – pistolet Mauser HSP Hermanna Budischowsky’ego, nawiązujący nazwą do modelu HSc, z którym nie miał nic wspólnego.
Po odrzuceniu HSP jeszcze w fazie wstępnej prób w maju 1976 roku, Urząd Zaopatrzenia BMI (Bundesministerium der Innern, Federalnego MSW) nadał pozostałym pistoletom oficjalne oznaczenia P4 i P5 (Walther) oraz P6 (SIG-Sauer). W tym stadium konkursu ogłoszono, że do II tury dopuszczony zostanie także nowy model firmy Heckler & Koch z Oberndorfu, HK PSP – jedyny prócz Mausera HSP stworzony specjalnie na tę okazję.

Ilustracje: MANFRED KERSTEN