Przez 40 lat system broni SA-80 zebrał ogromną ilość negatywnych ocen – najpierw w znacznej mierze uzasadnionych, zanim do użytku weszły poprawione L85A2 i A3, a potem kontynuowanych z przyzwyczajenia. Modyfikacja przedłużyła życie SA-80 do roku 2030 – który zbliża się wielkimi krokami, więc już najwyższy czas na zmianę.

Boleściwa epopeja SA-80 (STRZAŁpl 3/17) znana jest zapewne większości czytelników, toteż nie będziemy jej tu kolejny raz opowiadali, bo nie przynosi ona brytyjskim czynnikom rządowym zaszczytu. Jego niska jakość – zarówno konstrukcyjna, jak wykonania – obnażyła niedostatki brytyjskiego systemu testowania i przyjmowania do uzbrojenia nowych modeli broni, a zaoranie krajowego przemysłu zbrojeniowego pod pozorem prywatyzacji w latach 90. sprawiło, że nie było nawet komu tych błędów naprawić w kraju i pomocy przyszło szukać nie dość, że za granicą, to jeszcze u Niemców z HK.
Jednak rok 2030, po którym armia brytyjska ma dostać nowy karabin zbliża się wielkimi krokami i z tego powodu od jakiegoś już czasu (ponoć) trwa postępowanie, mające ten nowy karabin wyłonić spośród zagranicznych ofert. Program ten otrzymał nazwę Projekt Grayburn, od nazwiska brytyjskiego bohatera wojennego, poległego we wrześniu 1944 roku w obronie mostu w Arnhem i pośmiertnie odznaczonego Krzyżem Wiktorii, dowódcy kompanii A 2. Batalionu Spadochronowego, kpt. Johna Hollingtona Grayburna. Nie jest to pierwsza próba zastąpienia L85, wszystkie poprzednie zawiodły głównie z różnych powodów finansowych, ale tym razem zakup jakichkolwiek nowych karabinów będzie tańszy od kolejnej modernizacji starych (których zapas już się w dodatku wyczerpał), co znacznie poprawia szanse powodzenia. Projekt jest skazany na sukces, bo po prostu nie ma innego wyjścia

Ilustracje: AHQCPL12-OFFICIAL-20230713-015-009 oraz autor