Trudno wyobrazić sobie bardziej charakterystyczny granat ręczny niż niemiecki Stielhandgranate używany w ciągu obu wojen światowych. W tej nazwie zawiera się główna charakterystyka konstrukcji – bo to był dosłownie „granat ręczny z trzonkiem”.

Niemcy, jako jeden z nielicznych uczestników Wielkiej Wojny miały już przed jej wybuchem w uzbrojeniu granat ręczny, odłamkowy Kugelhandgranate 13, jak sama nazwa wskazuje formy kulistej, w kratkowanej żeliwnej skorupie, w dwóch wersjach: z zapalnikiem mechanicznym, zegarowym (Kugelhandgranate mit Uhrwerkzünder), zarzucony z powodu kosztu jeszcze przed wojną i z zapalnikiem tarciowym (Kugelhandgranate mit Brennzünder). Niemiecka nazwa Brennzünder (dosłownie „zapalnik płonący”) inaczej niż po polsku odnosiła się nie do metody aktywacji, tylko do użycia płonącego wewnątrz opóźniacza pirotechnicznego – stąd mechaniczny zapalnik spłonkowy z 1945 roku nazywał się także B.Z.40, choć miał zupełnie inną metodę aktywacji. K-Hgr.13 był ciężki (950 g), ale zawierał jedynie 45 g słabego materiału wybuchowego (mieszaniny czarnego prochu, azotanu baru i nadchloranu potasu), przez co na otwartej przestrzeni słabo działał podmuchem, a zasięg rażenia kilkudziesięcioma odłamkami, na które rozpadał się kulisty korpus wynosił zaledwie kilkanaście metrów. Później w czasie wojny Niemcy wprowadzili wiele niezwykłych typów granatów ręcznych różnej formy i kształtu (jak płaski, okrągły Discushandgranate z zapalnikiem uderzeniowym), ale największą popularność – ba, światową sławę najbardziej niemieckiego z niemieckich granatów ręcznych zyskała jedna ich forma: Stielhandgranate –granat ręczny trzonkowy.

Kształt tego granatu, wprowadzonego w swojej pierwszej – później minimalnie tylko zmienianej – formie w roku 1915, nasuwał aliantom skojarzenie z tłuczkiem, przyrządem kuchennym do ugniatania gotowanych kartofli, o podobnej formie walca na drewnianym trzonku. Tak naprawdę granat zawdzięczał jednak swój kształt nie kulinariom, ale popularnej w Belle Epoque dyscyplinie sportowej, dziś rozgrywanej wyłącznie w sporcie paraolimpijskim: rzutowi maczugą.

Ilustracje: NARA 540156, DEBRA-HALL-LIFESTYLE, WIKIMEDIA COMMONS