Dziesięć powojennych lat stagnacji i podziału na strefy okupacyjne sprawiło, że Austria, państwo niegdyś przodujące w europejskim rozwoju broni palnej, wypadło z peletonu i zamykało stawkę.

Neutralność ustanowiona w roku 1955 pozwoliła jej wrócić do wyścigu – ale początkowo nie było takiej potrzeby, ani możliwości. Rozbudowany przez III Rzeszę przemysł zbrojeniowy doznał poważnego uszczerbku w końcowej fazie wojny, gdy cała potęga alianckich bombardowań skupiła się na tym ostatnim skrawku jej terytorium, dotąd leżącym bezpiecznie na uboczu. Postępy ofensyw w Niemczech i Włoszech sprawiły, że od przełomu 1944/1945 roku Austria znalazła się w zasięgu bombowców z obu kierunków i wkrótce zaczęła to bardzo dotkliwie odczuwać. Zwłaszcza odkąd Amerykanie sforsowali Ren i zajęli większość dotychczas podstawowych celów w Zagłębiu Ruhry. Czego nie zniszczyły bomby amerykańskich 8. i 15. Armii Powietrznych, wywieźli po wojnie Rosjanie i Francuzi.
W 1955 roku zdarzył się geopolityczny cud – o ile Niemcy pozostały podzielone jeszcze przez 35 lat, do 1990 roku, to Austrii zwrócono wówczas wolność i integralność terytorialną – pod warunkiem zachowania trwałej neutralności wojskowej i nieprzynależności do żadnego z obu bloków wojskowych, które podzieliły Europę. Tę neutralność wpisano do nowej konstytucji w październiku 1955 roku, a na jej straży stać miała Bundesheer.

Historia tej formacji zaczęła się 1 sierpnia 1952 roku, wraz z powołaniem ogólnokrajowej, skoszarowanej formacji wsparcia sił porządkowych, Bundesgendarmerie (B-Gendarmerie). Austria miała podobnie jak Niemcy formę państwa związkowego, na które składały się kraje związkowe, landy. Każdy land miał własną formację porządkową, Landesgendarmerie (L-Gendarmerie) – osobliwością Bundesgendarmerie był jej charakter federalny, ogólnokrajowy, choć początkowo obejmowała jedynie sektory zachodnie. W odróżnieniu od żandarmerii landów, uzbrojonych jedynie w broń osobistą, głównie pistolety i stare karabiny powtarzalne, B-Gendarmerie rozporządzała nowoczesną bronią piechoty, w całości pochodząca z zapasów amerykańskich. 4000 żandarmów federalnych uzbrojono jednolicie w karabinki M1 i pistolety M1911A1. Po podpisaniu Traktatu Państwowego 15 maja 1955 roku, stali się oni kadrą powołanej wkrótce Österreichisches Bundesheer (Austriackiej Armii Federalnej). Czterej okupanci wycofali się, pozostawiając po sobie olbrzymi arsenał niepotrzebnej już broni własnej i zdobycznej. Przez lata można było obserwować żołnierzy Bundesheer uzbrojonych jednocześnie w pepesze, Garandy i MG 42