Choć Finowie nie mieli własnych doświadczeń w walce z czołgami z frontów Wielkiej Wojny, to już w latach 30. dostrzegli zagrożenie z ich strony i zbudowali skuteczną (choć ciężką i nieporęczną) przeciwpancerną broń piechoty, która jednak dotarła na front dopiero w 1940 i 1941 roku.

Finlandia nie zaznała na własnej skórze niszczącego wpływu Wielkiej Wojny. Choć była od 1809 roku częścią Rosji, Finowie służyli w armii rosyjskiej tylko ochotniczo na mocy przywileju nadanego im przez cara Aleksandra III. W 1916 roku w Niemczech powstał fiński 27. pułk strzelców, który po odzyskaniu rok później niepodległości stał się zalążkiem fińskiej armii – ale i on walczył jedynie na froncie wschodnim i w Finlandii, dokąd żadne czołgi nie dotarły.
W latach 30. fińska armia uświadamiała sobie zagrożenie ze strony sił pancernych, masowo rozwijanych w ZSRR, ale ograniczony budżet wojskowy nie pozwalał zajmować się wszystkimi potrzebami wojska naraz – a było ich wiele. Ojciec fińskiej szkoły konstrukcyjnej broni, Aimo Johannes Lahti, przystąpił w roku 1937 do prac nad samopowtarzalnym karabinem przeciwpancernym kalibru 13,2 mm na amunicję 13,2 mm × 99 Hotchkiss w Państwowej Fabryce Karabinów (Valtion Kivääritehdas, VKT) w Jyväskylä, ale wkrótce zaczął rozwijać równoległy program kb ppanc kalibru 20 mm na naboje 20 mm × 113B do własnej konstrukcji armaty przeciwlotniczej L-34 produkowanej przez zakłady Tampella. Lahti – przeciwnie do zespołu Rheinmetalla pracującego u „szwajcarskiego” Solothurna, który rozwijał karabin przeciwpancerny S 18 niezależnie od armaty przeciwlotniczej S 16 – od początku zakładał, że taka konstrukcja może być dalej rozwijana w formę lekkiej armaty przeciwlotniczej, by ujednolicić małokalibrową broń przeciwpancerną i przeciwlotniczą, co mogło prowadzić do poważnych oszczędności zarówno w produkcji, jak i później przy szkoleniu i eksploatacji. Lahti, konstruktor fińskiego pistoletu maszynowego Suomi i erkaemu LS-26, wielu lotniczych i przeciwlotniczych karabinów maszynowych oraz armat automatycznych, w tym wspomnianej L/34, wywiązał się z zadania i już latem 1938 roku odbyły się pierwsze testy broni – choć za pierwszym razem bardziej testowano w nich poddawaną w wątpliwość przez część wojskowych przewagę zdolności przebijania pancerza pociskiem 20 mm nad dotychczasowym wyborem amunicji 13,2 mm, niż rozwiązania techniczne samego karabinu, na razie dalekie od niezawodnego funkcjonowania. Nawet sam nabój 20 mm × 113B Lahti – mimo produkcji trzech odmian L-34 i dostawy ich dla marynarki wojennej – nie był jeszcze oficjalnie zatwierdzony do produkcji, co nastąpiło dopiero w maju 1939 roku!

Ilustracje: archiwum autora