Rozwój kumulacyjnych ładunków przeciwpancernych otworzył nowe możliwości zwalczania czołgów przeciwnika przez piechotę. Ich pierwsza generacja, Panzerwurfmine, generalnie działała, ale brakowało jej – dosłownie – siły przebicia, co sprawiało, że czasem poświęcenie życia żołnierza zdawało się na nic. Trzeba było wymyślić coś innego…

Doświadczenia polowego użycia rzucanej miny przeciwpancernej PWM 1L [STRZAŁpl 3/24] udowodniły, że o ile idea użycia głowicy kumulacyjnej jest słuszna, to sama głowica bojowa jest za słaba, a sposób użycia (rzucanie) pozostawia wiele do życzenia. Zasięg rzutu był ograniczony do zaledwie kilku metrów z racji rozmiarów i masy, a skuteczność zależała od kąta uderzenia – im większy kąt, tym lepiej, a optymalnie pod kątem prostym do atakowanej płyty, co wymagało rzucania w górę. Prostopadłość trafienia miał załatwić spadochronik stabilizujący, który jednak zwiększał opór aerodynamiczny i skracał zasięg rzutu jeszcze bardziej. Ludzie i tak ginęli przy tym jak muchy, więc może zamiast rzucania, niech raczej jakoś mocują ładunek tak, by strumień kumulacyjny mógł przebić pancerz pod optymalnym kątem? Prędkość uderzenia lub jej brak nie miały żadnego wpływu na zdolność przebicia – o wszystkim decydowały kąt padania strumienia kumulacyjnego w chwili wybuchu i masa ładunku wybuchowego. Im cięższy granat, tym trudniej nim rzucać, ale skoro zasięg skutecznego rzutu wynosił i tak zaledwie parę metrów, to po co narażać życie i rzucać granatem, ryzykując, że poświęcenie pójdzie na marne, bo strumień kumulacyjny się ześlizgnie? Czy nie lepiej go ustawić na pancerzu ręcznie, tak jak do tej pory minę talerzową z zapalnikiem tarciowym? Trzeba było tylko wymyślić, jak zapewnić jej stabilność po umieszczeniu – by ładunek się nie przewrócił lub nie odpadł.