Nowa Zelandia po Dunkierce była poważnie zaniepokojona możliwością japońskiej inwazji. Cesarstwo prowadziło politykę ekspansji i agresji, zwłaszcza od czasu przystąpienia do Osi. A Wielka Brytania była daleko i sama miała problemy. Dwóch Nowozelandczyków, Philip Charlton i Maurice Field, postanowiło więc wspomóc sprawę obrony narodowej Nowa Zelandia była tradycyjnie wiernym sojusznikiem Wielkiej Brytanii, czego dowiódł w czasie poprzedniej wojny Australijsko-Nowozelandzki Korpus Armijny (ANZAC), walcząc za Króla

Rozpoczęta w marcu 1965 roku amerykańska interwencja w Wietnamie postawiła naprzeciw siebie armie o zupełnie różnych poziomach wyposażenia i rozwoju, a także stosujące kompletnie odmienną taktykę. Viet Cong, świadomy mniejszej liczebności i siły ognia, unikał otwartych przestrzeni, a odnalezienie jego kryjówek w dżungli wymagało nietypowych środków. Różnice między obiema stronami chyba nie mogłyby być większe. Z jednej strony strategiczne bombowce zrzucające dziesiątki ton bomb, z drugiej

Niepowodzenie planów ofensywnych na Wschodzie i wzmożone zużycie amunicji przez broniące się oddziały wywołały poważny kryzys zaopatrzeniowy w Niemczech, zmuszający do intensywnego poszukiwania materiałów zastępczych dla rzeczy nawet tak niegdyś wszechobecnych i łatwo dostępnych, jak skorupy granatów ręcznych. Wzmożone zużycie amunicji na froncie w Ukrainie, o którym słyszymy wciąż w telewizji, to nic nowego. W sierpniu 1942 roku zużycie amunicji przez niemieckie wojska lądowe na froncie wschodnim wyniosło 143 624 ton