Granaty ręczne od początku występowały w dwóch głównych pokrojach: z trzonkiem i bez. Niemiecki Stielhandgranate, zwany „tłuczkiem do kartofli”, był na pewno najsłynniejszym, ale daleko nie jedynym modelem. Na Węgrzech jeszcze długie lata po wojnie produkowano europejskiego „ostatniego Mohikanina” tej grupy konstrukcyjnej, Granaty ręczne 42M. i ich powojenne rozwinięcie 42/48M. stanowiły główny typ granatu własnej konstrukcji i produkcji w uzbrojeniu węgierskich sił zbrojnych od końca II wojny światowej aż do połowy lat 90.

Jeśli się komu wydaje, że Szwajcaria to kraina mlekiem i miodem płynąca, w której nie zdarzają się zamieszki i policja nie potrzebuje miotać gazu łzawiącego, by rozpędzić nielegalne zgromadzenia, to ma absolutną rację: wydaje mu się. Choć Szwajcaria była w XX wieku po większej części spokojna i ekonomicznie stabilna, wielkie polityczne i społeczne napięcia lat 60. nie ominęły także i jej. Fala demonstracji i zamieszek połączonych z aktami politycznie umotywowanego wandalizmu doprowadziła do zaciętych bitew między manifestantami